Verwerpelijke projectielen!

Landmijnen worden ook wel ‘het wapen van de lafaards’ genoemd. Ze zijn onzichtbaar en blijven – ook wanneer een conflict is beëindigd – talloze slachtoffers opeisen.

Nobelprijs voor de Vrede (1997): Jody Williams

Tot op de dag van vandaag is Jody Williams actief voor de vrede . Een lobbyist, realist, doorzetter – een vrouw met lange adem en humor. Zij ontving in 1997 de Nobelprijs voor de Vrede. Haar onuitputtelijke inzet om het gebruik van (antipersoons)mijnen wereldwijd uit te bannen, is de basis voor het Ottawa-verdrag (1999).

Hoe kunnen studenten (en anderen, voeg ik graag toe) geïnspireerd worden om tot actie over te gaan? In deze video geeft zij een reactie op deze vraag. Haar kernoproep is: ‘sta van je luie kont op en kom in actie. Ga samenwerken. Huil bij mij niet uit omdat de wereld in zo’n chaos verkeert’.
Wat mij bijblijft na het bekijken van dit interview is, dat zij sommige regeringen ervan verdenkt mensen een gevoel van machteloosheid aan te praten.

TED Talk Jody Williams – Een realistische visie voor wereldvrede

Tot op de dag van vandaag wordt gestreden tegen het produceren en gebruiken van mijnen. Naar schatting liggen er nog 100 miljoen mijnen wereldwijd in de grond verstopt. Dagelijks worden tien mensen gedood of verminkt door landmijnen. Kinderen tijdens het buiten spelen. Burgers ondergaan een zelfde lot – ook tijdens hun opruimactiviteiten.

Een zoektocht op internet laat zien dat de inzet van ontelbare mensen, organisaties en de technologie hierbij van onschatbare waarde is. En in Nederland (een erfenis uit de Tweede Wereldoorlog) worden nog steeds af en toe mijnen ‘onder controle’ tot ontploffing gebracht. Alle strijd tegen dit verfoeilijke wapen blijft noodzakelijk.

Technologische ontwikkelingen: een prachtige toekomst.

De technologische ontwikkelingen op dit gebied staan ook niet stil. Kijk hieronder maar eens wat de broers Hassani doen!

Massoud en Mahmud zijn helaas ervaringsdeskundigen uit Afghanistan. Nu, wonend in Nederland, rijpt het plan om een drone te ontwerpen om landmijnen op een veilige manier onschadelijk te maken. Vanuit hun ontwerpbureau Hassani Design in Eindhoven doet Massoud de techniek; Mahmud de marketing.

Met de ‘ouderwetse’ manier van het onschadelijk maken van mijnen (door het inzetten van mens en dier) duurt het vernietigen van mijnen naar schatting nog 1100 jaar. Massoud en Mahmud hopen met hun drones dit aantal jaren terug te brengen tot 10 jaar. Wat een zegen kan techniek zijn. Hoewel de Mine Kafon Drone nog in ontwikkeling is, bestaat er wereldwijd al belangstelling voor deze techniek. Hoewel zij patent hebben op dit product, willen zij het bedrijfsleven motiveren iets aan dit probleem van mijnen te doen. Hoewel er nog vele (technische) problemen opgelost moeten worden, is dit initiatief heel hoopgevend voor de hele mensheid.

Mijn leven als mijnenruimster

Jaren geleden las ik het boek ‘Mijn leven als mijnenruimster’, geschreven door Vera Bohle. Deze vrouw heeft gewerkt in Afghanistan, de Balkan, Mozambique en Zimbabwe. Door de jaren heen popte deze vrouw in mijn gedachten op wanneer ik met het onderwerp ‘Vrouwen en Vrede’ aan het werk ging. Ze heeft mij nooit meer losgelaten. Een indrukwekkende vrouw. Wat een geest- en daadkracht! Door haar overwegend mannelijke collega’s werd zij ‘Mister Vera’ genoemd. Zij wordt door haar collega’s op handen gedragen. Een citaat uit haar boek: “Opnieuw vraag ik me af hoe het zover heeft kunnen komen dat uitgerekend ik dit werk doe. Het risico op een ongeluk is uiterst hoog, bovendien zijn de omstandigheden in naoorlogse landen beperkt, dagelijks zie je puinhopen en ellende, en vrouwen hebben weinig te vertellen omdat de macht vaak uit de loop van een geweer komt.“. Later zal ik opnieuw Vera Bohle op deze blog onder de aandacht brengen.